3/4/2008 - KİMSENİN YAPTIĞI YANINA KALMAZ..

YA RAB KUSURUMUZU AFFET BİZİ KENDİNE KUL KABUL ET EMANETİ KABZ ETMEK ZAMANINA KADAR BİZİ EMANETTE EMİN KIL AMİN.. Bir gün Musa Aleyhisselam: - Ya Rabbi! der, bazı insanlar zalimin yaptığı yanına kalıyor sanıyorlar. Halbuki senin adaletin eninde sonunda gerçekleşmekte, zalim zulmünün karşılığını mutlaka bir sebeple görmektedir. Bana gerçekleşen bu adaletinin bir örneğini göster ki, onu insanlara anlatayım da kimse zulüm ve haksızlık yapma cesareti bulamasın kendinde. Eninde sonunda zulmünün karşılığını göreceğini anlasın herkes. Rabb'imiz: - Ya Musa der, sahrada dört yolun kesiştiği yerdeki çalılıkta saklanarak çeşme başında cereyan edecek olayları seyret de gör bakalım zalim, haksız nasıl eninde sonunda zulmünün, haksızlığının karşılığını görmektedir... Musa Aleyhisselam, tarif edilen yerdeki ağaçların arasına gizlenerek karşıdaki çeşme başında yolcuların yaşayacağı olaylara bakmaya başlar. İlk olarak bir atlı gelir çeşmenin başına. Atından iner, üzerindeki heybesini alıp ağacın gölgesinde oturup yemeğini yer, suyunu içer, içinde altınları bulunan heybesini orada unutarak atına binip uzaklaşır. Arkasından gelen ikinci yolcu, çeşmeden suyunu içer, etrafa bakarken ağacın dibinde bir heybe görür. Kaptığı gibi heybeyi gözden kaybolur. Onun arkasından iki gözü de görmeyen üçüncü yolcu gelir, o da eğilerek çeşmeden suyunu içer, bir kenara çekilerek şöyle birazcık dinlenmek isterken heybenin sahibi ilk yolcu atıyla çıkagelir, öfkeyle heybesini aramaya başlar. Yaşlı bir adamdan başka da kimseyi görmeyince: - Burada unuttuğum heybemi sen alıp sakladın, ya paramı verirsin yahut da canını!.. der. İhtiyar: - Ben iki gözü de görmeyen bir adamım. Senin heybenin nerede olduğunu ne bileyim!.. diyerek sert karşılık verince, öfkesi başına sıçrayan atlı, 'Bu yaşta beni mi kandıracaksın?' diyerek bir vuruşta ihtiyarı yere serer, ölümüne sebep olur. Hemen atına atlayıp oradan uzaklaşır. Bunları bulunduğu yerden seyreden Musa Aleyhisselam: - Ya Rabbi, der, bu atlının içi para dolu heybesini arkasından gelen genç bir yolcu alıp gitti, cezayı ise ondan sonra gelen yaşlı adam çekti. Adalet neresinde bunun?.. Rabb'imiz şöyle hitap eder: - Ya Musa! İnsanlar böyledirler işte. Hep hadiselerin dışına bakarlar, içindeki kaderin adaletini çoğu zaman göremezler. Burada herkes geçmişte yaptığının karşılığını gördü, diyerek işin geçmişini şöyle açıklar: - Para dolu heybesini çeşmenin başında unutan atlı, vaktiyle yanında çalıştırdığı fakir bir adamın hakkını vermedi, yoksul adamın hakkı kaldı üzerinde... İşte heybeyi alıp giden genç yolcu, o yoksul adamın çocuğudur. Aldığı para babasının hakkı olan paraydı. Onu alıp gitti. Böylece kaderin adaleti yerini bulmuş, çocuk babasının verilmeyen hakkını alıp gitmiş oldu. Ölen ihtiyara gelince: - O da astığı astık, kestiği kestik denecek derecede zalimin biriydi... Nice kavgalara, zulümlere karışmış, yaptığı hep yanına kalmıştı. Son olarak da atlının babasını öldürmüş, yaptığı yanına kaldı sanmıştı. Nihayet atlı da geldi, parasını aldı zannıyla babasını öldüren adamı bir vuruşta öldürdü, tıpkı onun da babasını bir vuruşta öldürdüğü gibi. Bundan sonra Rabb'imiz Hazreti Musa'ya şöyle hatırlatmada bulunur: - Ya Musa! Söyle kullarıma, hikmetini bilemedikleri olaylara itiraz yollu bakmasınlar. Bilsinler ki, bir yapana bir başka yapan çıkacak, kimsenin yaptığı zulüm, haksızlık yanına kalmayacak, kaderin adaleti eninde sonunda yerini bulacaktır. Atlı adamın çalıştırdığı işçisinin hakkını sonunda heybe dolusu parayla ödediği gibi, babasını bir vuruşta öldüren adamı da kendisi bir vuruşta aynı şekilde öldürdüğü gibi... Onun için büyüklerimiz demişler ki: "Hak Teala bir kulun hakkını bir başka kul ile alır; bilmeyen gafil onu kul kendi yaptı sanır "KENDİNİ HAK İLE MEŞGUL ETMEZSEN,BATIL SENİ İSTİLA EDER" http://subat75.blogcu.com/ ÇARE SENDE ALLAHIM

4/3/2008 -

YA RAB KUSURUMUZU AFFET BİZİ KENDİNE KUL KABUL ET EMANETİ KABZ ETMEK ZAMANINA KADAR BİZİ EMANETTE EMİN KIL AMİN..   DİVANA DUR VECDİN SUBHANA   ERİŞSİN VAR SECDEYE CANIN CANANA   ERİŞSİN TOPRAKTAN OLAN CİSMİNİ   TOPRAĞA SERKİ RAHMANİ RUHUN RAHMANA ERİŞSİN

9/2/2008 - EN DAYANIKLI KALE

YA RAB KUSURUMUZU AFFET BİZİ KENDİNE KUL KABUL ET EMANETİ KABZ ETMEK ZAMANINA KADAR BİZİ EMANETTE EMİN KIL AMİN.. EN DAYANIKLI KALE Selçuklu Sultanı Alaeddin Keykubat batıya doğru ilerleyen Moğol tehlikesine karşı ülkenin önemli merkezlerine savunma kaleleri yaptırıyordu Yapımı tamamlanan bu kalelerden birini, dönemin din ve ilim ulusu Sultan Veled'e (Mevlânâ'nın babası) gösterip fikrini sordu O da açıkladı: - Kale gerçekten çok muhkem (sağlam) Düşman saldırılarını göğüsleyecek güçte Ama yönetimindeki mazlum ve mağdurların dua oklarına karşı seni koruyacak bir kale yaptırmayı düşünmüyor musun? Mazlumların dua oklarına karşı dayanıklı kale taştan tuğladan yapılamaz, çünkü onları deler geçer O kale ancak Allah korkusuyla, adalet ve merhametle inşa edilebilir ÇARE SENDE ALLAHIM

24/1/2008 - DERVİŞ KAŞIKLARI..

6/1/2008 - SERZENİŞ..

YA RAB KUSURUMUZU AFFET BİZİ KENDİNE KUL KABUL ET EMANETİ KABZ ETMEK ZAMANINA KADAR BİZİ EMANETTE EMİN KIL AMİN..     O kadar çoğaldı ki “bana ne!”lerimiz O kadar birikti ki bahanelerimiz. O kadar benimsedik ki “bana dokunmayan yılan”ları “bin yaşa”tmayı, Sokakları kuşatan çaresizliği görmezden gelir olduk Vicdanlarımızın sızısını kesiverdik Haksızlıkların fotoğrafını çekerken, haksızlığa uğrayanları kendi yalnızlıklarına terkettik. Hepimiz birimiz için olamadık; içimizden çıkıp hepimiz için olmak isteyen birilerini küçümsedik, ucuz kahramanlar listesine ekledik. “Böyle gelmiş böyle gider”leri ağrı kesici gibi yutup başkalarına ağlayan yanlarımızı uyuşturduk Rahatladık, çok rahatladık Yüreğimize batacak kıymıkları geçtiğimiz yollardan temizlettik Nefsimizin iştahını kesecek görüntülerin üstünü ustaca sıvadık Yuvalarımızın duvarlarında dışarı sızdırmadığımız sevgi gölcüklerimizden bir kaç damla olsun serpemedik yoksulların üstüne göz yaşlarımızı tükettik, gönlümüzün yağmur yüklü bulutlarını kovduk Çocukları, çocuklarımızı, çocuk yanımızı senin gibi sevmedik, senin gibi sevindiremedik İçimizde sancıyla kıvranıp duran duygularımızı itip kaktık. Yüreğimizi yakıp duran varoluş kaygılarını ciddiye almadık. Derdimizi yok sayıp deva aramadık. Sahte çarelere kanıp çaresiz kaldık Oysa sen, oysa sen Kalbimize sahip çıktın onca kötülüğün içinde ‘’Vicdanınızı tahriş edeni terk edin’’ dedin de, ‘’Şüpheli olandan uzak durun’’ dediğinde de, Kalbimize güvendiğini sezemedik. Hoyratlıklarımızı vicdanımızın cetveline vurduğunu göremedik. ÇARE SENDE ALLAHIM